...

هر چه زمان بیشتری از عمر می گذرد ، همه ی آن چیزهایی که حتی خیلی محال به نظر می رسند ، تا آنجایش که اراده ی من  قادر است، دیگر آنقدرها هم محال نیستند.  نفس دشواری کم نشده، آگاهی من به مرگ مدام تر می شود.  آدمی هستم که به ابدی بودن روح انسان باور دارم. قطعا جهان پس از مرگ را هم می پذیرم ، مرگ آگاهی ام ، عمقش ،  پیوسته تر شدنش، حزن برخاسته از آن  که در من آمد و شد می کند به من و آدم هایی که دوست دارم و دوستی ها و دوست داشتن هایم مربوط می شود، می ترسم در جهان پس از این هم را نشناسیم. از کنار هم رد شویم بی آنکه یاد هم مانده باشیم در حالی که اینقدر اینجا می توانستیم شایسته باشیم.